Sinds kort heeft een AI-assistent toegang tot mijn mail, agenda en Teams. Ik noem hem Jarvis, een beetje gek, maar het werkt. Hij leest mee, zet antwoorden klaar en houdt bij wat ik beloofde. Eén regel is niet onderhandelbaar: hij verstuurt niets zonder mij.
Dat klinkt als een rem, maar het bleek de reden dat het werkt.
Wat er misging
In de eerste week zette hij concepten klaar waar ik inmiddels over besliste: 22 stuks. Vijftien stuurde ik, tien daarvan ongewijzigd. Zeven gooide ik weg. Niet omdat ze slecht geschreven waren, de toon en de spelling klopten. Maar ze kwamen op het verkeerde moment, er ontbrak context, of ik had het contact al zelf geregeld, bijvoorbeeld met een belletje dat Jarvis niet kon zien.
Dat zegt iets over AI in de praktijk. Het probleem is zelden “kan het schrijven”. Dat kan het. Het probleem is: weet het of dit nu nodig is?
Twee concepten naast elkaar
Zo ziet het er in de praktijk uit. Namen en details heb ik weggelaten.
Hoi [naam],
Dank dat je de inkooporder opnieuw hebt geopend. Voor 2025 staat er maar één factuur onder deze order, precies voor het orderbedrag. Daar valt dus niets boven te melden.
De factuur van maart is voor werk in 2026. Die kwam niet door jullie inkoopsysteem. Zoals gevraagd stuur ik onze offerte voor 2026 mee. Laat je me het nieuwe ordernummer weten zodra het er is? Dan dienen we de factuur daaronder in.
Jarvis schreef
Graag ter attentie van degene die verantwoordelijk is voor digitale zaken en de app. Jullie app wordt zichtbaar doorontwikkeld (in augustus nog een grote update), maar …
Ik maakte ervan
Wie gaat er bij jullie over de app? Misschien wil je dit doorsturen.
Wat we veranderden
Voor elk concept moet Jarvis nu vier vragen beantwoorden:
- Heb ik al gereageerd, gebeld of uitgenodigd?
- Moet dit vandaag, of kan het wachten?
- Hoe schrijf ik zelf aan deze persoon? Hij leest mijn laatste mails aan hem of haar en neemt dat over.
- Weet hij genoeg van wat er eerder is afgesproken? Zo niet, dan geen concept maar een vraag.
Of dat helpt, meet ik gewoon: hoeveel concepten ik ongewijzigd verstuur. Het is nog te vroeg voor grote conclusies, maar de richting is helder. Drie goede zijn meer waard dan twaalf van wisselende kwaliteit.
Vertrouwen groeit in stappen
Hetzelfde principe gebruik ik voor de vrijheid die Jarvis krijgt. Hij begon met alleen klaarzetten. Nu mag hij als proef een paar saaie, laagrisico berichten zelf sturen, zoals het bevestigen van een afspraak die al in mijn agenda staat, met een maximum per dag. Gaat het over geld, een klacht of iets juridisch, dan weigert zijn eigen poort het. Een foutje? Dan gaat die categorie meteen uit. Wat goed gaat, krijgt ruimte. Wat niet, krijgt die niet. Zo werk je ook met een nieuwe collega.
Een praktisch voorbeeld
Een geautomatiseerde test van een van mijn projecten stond ruim een week op rood. De meldingen kwamen als mail binnen, en mail is waar dingen tussen de rest verdwijnen. Nu is het zijn taak om die meldingen te lezen, de oorzaak in de logs te zoeken en een voorstel klaar te zetten. Ik hoef het alleen nog goed te keuren. Geen toverkunst: een saaie klus die altijd bleef liggen, en waar een AI beter in is dan ik.
Drie dingen die je morgen kunt doen
- Laat een AI alleen concepten maken, nog niet versturen. Tel na een week hoeveel je ongewijzigd verstuurt. Dat is je meetlat.
- Schrijf op wanneer een concept níet nodig is. Dat is wat een assistent moet leren.
- Geef het geen taken waarvoor jij het antwoord nog niet kent. Dan leert het van jouw fouten in plaats van van je beste momenten.
De les in één zin
Een AI wordt niet nuttig doordat hij meer mag. Hij wordt nuttig doordat hij beter weet wanneer hij moet zwijgen.
Volgende keer: waarom ik wil dat mijn bedrijven zonder mij kunnen draaien, en wat ik daarvoor nog moet loslaten.
Groet, Herbert