Ik was de motor. Dat was het probleem.

Ik trok alle karren. Een nieuwe klant, een nieuw idee, een project dat moest starten: ik zette het in gang, en ik trok het ook.

In het begin was dat een keuze. Ik wilde regie. Als ik het zelf deed, wist ik dat het goed kwam.

Ergens onderweg veranderde dat. Ik wilde niet meer afhankelijk zijn van wie dan ook. Niet wachten tot iemand iets oppakte, niet hopen dat het lukte. Dan deed ik het toch zelf.

Het gekke is: juist daardoor werd iedereen afhankelijk van mij.

Als ik stilviel, viel het bedrijf stil

Was ik een paar dagen weg, dan bleef het liggen tot ik terug was. Ik had geen bedrijf gebouwd. Ik had een baan gebouwd, met mezelf als de enige die niet mocht ontbreken.

Ook als ik niet werkte, liep het door in mijn hoofd. Dan zat ik thuis aan tafel en dacht ik aan een offerte die nog weg moest.

Ondernemerscoach Tibor Olgers zegt het zo: winst is niet alleen geld. Het is ook tijd, gezondheid, relaties en richting. Op geld scoorde ik prima. Op de rest niet.

Loslaten is geen besluit

Ik dacht dat ik gewoon kon besluiten om los te laten. Zo werkt het niet. Iets zelf doen gaat sneller dan het uitleggen. En eerlijk: het voelt goed om nodig te zijn.

Maar elke keer dat ik iets zelf oppak, leer ik het team dat ik het oppak.

Minder karren, meer kaders

Bij Apperium krijgt het team nu kaders, en binnen die kaders beslissen ze zelf. Fouten horen erbij. Terugpakken niet.

Werk dat elke week terugkomt, zoals facturen opvolgen of de inbox bijhouden, zet ik in een systeem. Daar hoeft geen mens aan te trekken.

En ik werk met Jarvis, een AI-assistent die meeleest in mijn mail en agenda en dingen voor me klaarzet. Hij verstuurt niets zonder mij. Daarover schreef ik een aparte brief.

Waarom ik dit opschrijf

Ik heb het antwoord nog niet. Ik zit er middenin. In deze brieven houd ik bij wat ik uit handen geef en wat dat oplevert, ook als het tegenvalt.

Herbert